Autor: Emilia Szczepańczyk, wrzesień 2008

Pomysł wyjazdu na Korsykę zrodził się szybko i niespodziewanie, nagle została mi złożona po prostu taka propozycja.

Bez dłuższych rozważań i zastanowienia oznajmiłam, że jadę. Termin mi pasował, miejsce tym bardziej. Słyszałam dużo już wcześniej o wspinaniu tam, czytałam o niezwykłej egzotyce tej wyspy i widziałam zdjęcia niespotykanych, granitowych form skalnych.

Pozostało zaproponować wyjazd jeszcze komuś, kto się wspina... Miałam na celowniku kilka osób spośród przyjaciół. Po złożeniu ofert, przedyskutowaniu kosztów i terminów - stanęło na Kaśce.

Kasia

Na samą wyspę dostaliśmy się promem z Livorno. Jest to nieduże, przemysłowe miasto położone na zachodnim wybrzeżu Włoch. Prom z Livorno do Bastii płynie około 4 godzin, po drodze mija się Elbę i kilka małych, dokładnie nienazwanych wysepek. Bastia podobnie jak Livorno jest miastem portowym i również raczej nie ma tam czego zwiedzać. Zatem od razu po dobiciu do brzegu ruszyliśmy w dalszą drogę, w stronę zachodniego wybrzeża, gdzie planowaliśmy spędzić cały czas.

Kalanki

Morze

Świnki trzy

Eukaliptusy

Pigi

Mimo, można by powiedzieć „upierdliwego” dojazdu, uważam, że miejsce, w którym się znaleźliśmy, jest warte poniesienia takich, albo nawet dwa, czy trzy razy większych trudów. Porto. Tak nazywało się maleńkie miasteczko, na którego campingu rozłożyłyśmy z Kaśką nasz mały namiocik, „płaszczkę”, jak Kasia zwykła go nazywać. ;-)

Nazwa „Porto”, jak łatwo się domyślić, wzięła się od portu, który był tam przed wiekami. Dziś jest to jedynie jego turystyczna pozostałość. Wybrałyśmy to miejsce, ze względu na bliskość morza (plaża 800 metrów od campingu), piękne widoki, bliskość pozostałych osób (samochodu), no i przede wszystkim rejonu, a nawet dwóch! Ale o tym za chwilę...

Porto

Element skały

Kasia z kaktusem

Paskudny cudak

Od razu po rozbiciu namiotu poszłyśmy na plażę, był już wieczór, ale było tak ciepło, że wskoczyłyśmy do wody przetestować maski, rurki, no i tą słynną poetykę pływania w blasku zachodzącego słońca...;-) Było pięknie.

Zachód słońca

Kolejne dwa dni to były kolejne dwie, nie do końca udane wyprawy pod rejon. Pierwszego dnia wyprawa skończyła się klęską logistyczną, gdyż okazało się, że nie przejdziemy na sąsiednią plażę wybrzeżem. Oczywiście możemy trawersować... ale niekoniecznie w sandałach, nad wodą, w przewieszeniu i z 5 kilogramowymi plecakami z linami. ;) Drugiego dnia było już nieco lepiej, bo udało nam się pod drogi w ogóle dojść, spotkałyśmy nawet wspinaczy, ale okazało się, że spity są pokradzione - po trzy pierwsze z każdej drogi... O zgrozo! Czesi powiedzieli nam, że ukradli je nudyści, którzy chcą tutaj być sami... To jak to, nie odpowiada im towarzystwo wspinaczy?? Bardzo mnie to zdziwiło.

Wracając do Porto jakaś Austriaczka wzięła nas na stopa. I to sama z siebie... Fajnie, zwłaszcza, że padał deszcz. :)

W tym momencie zrobiło mi się trochę żal wspinu, to jak to, to go nie będzie?

Ale następnego dnia, nurkując przy na naszej plaży, Kaśka pociągnęła mnie do góry za rurkę.

– Patrz!

Patrzę i oczom nie wierzę, wspinacze! Okazało się, że na skałach, dosłownie koło naszej plaży są drogi! I to ile! I to jakie fajne! Niesłusznie widać kierowałam się tylko tym, co miałam w topo...

Wycieczka

Skała

Syrenka

Skały

Wspinałyśmy się tam przez dwa kolejne dni. Bardzo mi się podobał charakter tego wspinania, bo nie jest tak, jak w wapieniu, że jest pierdylion dziurek i - znajdź se tę fajną... Skała jest bardziej ewidentna, są to wielkie granitowe (kosmiczne!) kształty i polega to na zaangażowaniu całego ciała i umysłu w rozkmine techniczną - co i jak by tu zrobić...   

Na szczycie

Miasteczko

Ostatnim obiektem przyrody, jaki miałyśmy okazje zobaczyć, jest ścisły rezerwat przyrody Scandola. Jako, że nie wolno w ogóle wchodzić na jego teren, ogląda się go z małego, turystycznego statku. Osobiście miałam mega ubaw biegając w szmacie na głowie od rufy aż do dziobu i z powrotem, zwracając na siebie uwagę i żartując z przewodnikiem... ale pomijając mój dobry humor, Scandola jest czymś zapierającym dech w piersiach, trudno to opisać, generalnie znowu chodzi o skały, znowu o czerwone i powykręcane, ale tym razem lepsze niż cokolwiek, co już wcześniej na tej wyspie widziałam... Lepiej samemu zobaczyć, tak więc w tym momencie najlepiej będzie jeśli skończę i zostawię Was z tą nurtującą ciekawością, która być może zainspiruje kogoś do następnego wyjazdu właśnie na Korsykę, którą ja nazwałam Rajskim Ogrodem. :)

Emilia Szczepańczyk

Zobacz również:

• Wywiady  Francuski wspinacz: stary, ale jary?
• Zdjęcia  Fontainebleau, maj 2008

Komentarze (4)

1. Dodany przez: Ozrabal 15-10-2008 22:01 Świnki całkiem jak te z Hannibala

2. Dodany przez: zwykly troll 16-10-2008 09:58 brawo!! Swietny, naprawde swietny tekst. Genialny. Nie bylem na Korsyce ale wlasnie slyszalem ze jest to fantastyczny rejon wspinaczkowy. Ten artykul utwierdzil mnie tylko w przekonaniu ze warto tam jechac. Bogactwo informacji na merytorycznie wysokim poziomie, okraszone dobrymi zdjeciami idealnie ukazujacymi na czym tak naprawde polega wspin na wyspie (np zdjecie nr 15), sprawilo ze tekst ten czyta sie z duzym zainteresowaniem (w przeciwienstwie do nudnych relacji z wyjadow, pelnych belkotu i ogolnych banalow ktore nie niosa jakichkolwiek praktycznych informacji).   Dobra robota, tak trzymac!!!

3. Dodany przez: kosma 17-10-2008 07:45 taki tam artykuł a mnie się nie podoba ten teks. jest bez polotu. Jak dla mnie to mieszanka rzeczowości z nierzeczowością, więc nie mogę się połapać, po co ten tekst jest napisany.

4. Dodany przez: emiduck 17-10-2008 15:16 :) ad.1 bo to są te z Hannibala   ad.2 thnx   ad.3 "bez polotu" sorry

Napisz komentarz

Treść komentarza powinna być związana z tematem artykułu. Komentarze naruszające netykietę będą usuwane. Komentarze zawierające reklamy będą usuwane.
Podpis:
Tytuł:
Komentarz:
Anty-spam: