Nie zawiedli się, ponieważ, trzeba to powiedzieć zupełnie szczerze, warszawscy wspinacze-studenci są od dawna w polskiej czołówce.

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć w galerii.

Wyniki Panów

Gratulujemy!

Zobacz pełną klasyfikację. 

Dziękujemy Jackowi Patrzykontowi z AZS Uniwersytetu Warszawskiego za zorganizowanie tej imprezy. Bez Niego i Kilku Osób, które mu pomagały, zawody na pewno by się nie odbyły.

W tym miejscu zwracam się do studentów z apelem, aby wystosowali petycję do odpowiednich władz z prośbą o zmianę formuły zawodów. Nonsensem jest kategoria drogi na trudność, gdy zawodnik „prowadzi” drogę asekurowany na wędkę. Nie wiem od kiedy dokładnie akademickie zawody wspinaczkowe rządzą się takimi zasadami, ale trwa to stanowczo zbyt długo! Pomysłodawcy imprezy, wymyślając takie reguły, chcieli, aby zawody miały formułę otwartą. Pragnęli, by wspinający się kilka miesięcy adept wspinaczki, który nie potrafi jeszcze prowadzić drogi z dołem, miał szanse wystartować. Idea piękna, ale w dzisiejszych czasach wszystkie zawody (podkreślmy to) sportowe rządzą się innymi zasadami – prowadzi się drogę z dołem (dla niewtajemniczonych - wpinając linę w te zwisające tasiemki z karabinkami, tak zwane ekspresy). Jeżeli zawodnik nie umie w ten sposób się wspinać, to niech się nauczy – to są podstawy. Zresztą, nie miejmy złudzeń, większość osób startujących w zawodach akademickich nie rozpoczęła swojej przygody ze wspinaniem na studiach, a dużo wcześniej. Dobrego wspinacza nie da się wyhodować w kilka miesięcy. Biorąc pod uwagę wysoki poziom wielu wspinających się studentów, należy organizować zawody, w których drogi będą oferowały odpowiednio dobrane trudności. Osoba, która wspina się od kilku miesięcy, ćwicząc tylko na zajęciach organizowanych przez uczelnię, na drodze przygotowanej na zawody wojewódzkie, prawdopodobnie nie wykona nawet trzech pierwszych ruchów. Spędzi swoje pięć minut pod ścianą, pocąc się i walcząc, być może dzielnie, ale będzie to dla niej czas stracony i nieprzyjemny – narazi siebie i swoją uczelnię na kompromitację. Zresztą praktyka pokazuje, że takie osoby i tak nie biorą udziału w zawodach akademickich. Po co więc taka formuła?

Należy wspomnieć o jeszcze jednej istotnej wadzie zawodów akademickich: o kategorii "na czas" (cudzysłów jest tutaj jak najbardziej na miejscu). Ze względów techicznych trudno jest uczciwie wyłonić zwycięzców. Do prawidłowego przeprowadzenia takich zawodów niezbędny jest odpowiedni sprzęt pomiarowy: stopień, z którego startuje zawodnik i który zwalnia zegar po oderwaniu się od niego nogi wspinacza, i grzybek na górze trasy, który zawodnik uderza, zatrzymując czas. Różnica między czasami poszczególnych zawodników z czołówki stawki wynosi niejednokrotnie dziesiąte części sekundy i człowiek ze stoperem nie jest w stanie tego dokładnie zmierzyć. Biorąc pod uwagę czasy, jakie zawodnicy uzyskali na tych zawodach, nie należałoby w tej kategorii przyznać żadnej nagrody – różnica między pierwszym a czwartym miejscem to sekunda. O pierwszym miejscu zadecydowały 33 setne sekundy, czyli tyle, co mrugnięcie oka. Następne miejsca są równie dyskusyjne. Jeśli nie stać uniwersytetów na taki sprzęt - lepiej już zlikwidować kategorię na czas lub zastąpić ją bulderingiem. Wiele do życzenia pozostawia obiekt, na którym biegano  - 8,5 metra wysokości to za mało, niestety UW długo jeszcze nie będzie dysponowało odpowiednim. 

 Waldemar Łękarski

Pełna klasyfikacja Pań

Zobacz również:

• Zdjęcia  Akademickie mistrzostwa Warszawy
• Zdjęcia  Nowowiejska 2008
• Aktualności  Wyniki zawodów na Nowowiejskiej
• Zdjęcia  buwBalder, maj 2008
• Aktualności  Wyniki buwBalder

Komentarze (2)

Napisz komentarz

Treść komentarza powinna być związana z tematem artykułu. Komentarze naruszające netykietę będą usuwane. Komentarze zawierające reklamy będą usuwane.
Podpis:
Tytuł:
Komentarz:
Anty-spam: